Beetje link
Voor een café staat een lange, dunne jongeman metalen biervaten uit te laden uit een vrachtwagen. De volle het café in, de lege weer de vrachtwagen in. Zijn rug heeft het zwaar te verduren. Op het terras voor het café zitten twee jonge vrouwen te geinen met een baby. Ze roken allebei een sigaret. De baby lacht uitbundig.
Soms worden wij gedwongen risico’s te nemen. Soms nemen wij ze zelf met oog-kleppen voor. Maar een leven zonder risico’s bestaat niet.
In de jaren ’80-’90 van de vorige eeuw was het Interkerkelijk Vredesberaad in Nederland erg actief. Er werden veel en grote demonstraties georganiseerd uit protest tegen massavernietigingswapens. Die lagen toen ook in Nederland opgeslagen. Nu nog trouwens. Dat IKV nam daarmee een behoorlijk risico. Je kon met dit activisme immers mensen de kerk uitjagen. Of werd je als Nederland zonder kernwapens niet heel kwetsbaar in deze wereld? Maar ook: als je atoombommen hebt loop je het risico dat je ze moet gebruiken. D.w.z. duizenden, tienduizenden mensen de vernietiging injagen.
Dat waren spannende tijden. Ook in kerkenraadsvergaderingen. Zijn die spannende tijden nu voorbij? Ook in de kerken? Het lijkt er wel een beetje op. Maar die kernwapens b.v. liggen hier nog steeds in ons land. En als ‘we’ nieuwe straaljagers kopen zijn het altijd weer toestellen die ‘geschikt’ zijn om kernbommen te vervoeren. En af te werpen…Maar in de kerken is het stil hierover.
Gelukkig niet als het gaat over vluchtelingen/asielzoekers. Dan schieten kerkelijke organisaties te hulp en proberen zelfs actief de politiek te beïnvloeden. Welke risico’s neemt de kerk hier? Of moet zij daar maar niet te veel bij stilstaan en gewoon doen wat haar hand vindt om te doen? Of wat haar hart vindt om te doen? Terug naar die jonge biersjouwer.
Zou hij genoeg verdienen om een arbeidsongeschiktheidsverzekering af te sluiten? En toen ik op het punt stond die twee jonge vrouwen aan te spreken op hun rookgedrag in het bijzijn van de baby stootte ik keihard mijn hoofd tegen de stang van de luifel boven het terras. Zo werd mijn eigen activisme in de kiem gesmoord. Maar ik was ook weer even wakker. Leef niet alleen voor jezelf. Denk na over de risico’s van je gedrag. Kom op, laten wij maar weer eens een spandoek gaan beschilderen. Of een speciale vlag uithangen. Er is nog genoeg om voor op te komen, dacht ik zo.

René Romijn